Wirtualny Rezerwat Przyrody C-dynia
Witaj w Wirtualnym Rezerwacie Przyrody C-dynia
Zapraszamy Cię do miejsca, w którym natura i historia splatają się w fascynującą opowieść. Cedynia i jej okolice to skarbnica wiedzy o dawnych dziejach Polski oraz o niezwykłym bogactwie przyrody, która od wieków kształtuje ten wyjątkowy krajobraz nad Odrą.
Poznaj tajemnice natury – odkryj rzadkie gatunki roślin i zwierząt, dowiedz się, jak chronić lokalne ekosystemy i dlaczego bioróżnorodność jest kluczem do naszej przyszłości.
W Strefie Młodego Odkrywcy czekaja ciekawe kreatywne karty pracy do pobrania
Zbudujmy to miejsce razem
Budowanie rezerwatu jest proste, łatwe i nic nie kosztuje – wystarczy podzielić się swoim zdjęciem lub krótkim filmikiem z naszego nadodrzańskiego regionu. Jeśli udało Ci się uchwycić w obiektywie daniele, dzikie gęsi, motyle, wyjątkowe rośliny, krajobrazy czy niepowtarzalne miejsca, Twoje ujęcie może stać się częścią rezerwatu.
W zamian możesz zostać imiennie wspomniany na stronie, a Twoje zdjęcie pojawi się z podziękowaniem za współtworzenie tego wyjątkowego projektu.
*Materiay stanowiące cyfrową wizualizację gatunku zostały specjalnie oznakowane.
Tajemniczy strażnik puszczy
Wilk europejski - Canis lupus
Wilk europejski to jeden z najważniejszych drapieżników naszych ekosystemów.
Żyjąc w rodzinnych watahach, dba o naturalną równowagę przyrody, regulując liczebność zwierząt roślinożernych i wzmacniając zdrowie populacji.
Choć przez wieki był postrzegany jako zagrożenie, dziś wiemy, że wilk jest inteligentnym, ostrożnym i niezwykle lojalnym zwierzęciem, które unika człowieka i pełni kluczową rolę w lasach Europy.
Jego obecność jest znakiem dzikiej, żywej przyrody, której my jesteśmy częścią.
Wilk – cichy architekt lasu
W województwie zachodniopomorskim wilki są obecne na stałe i tworzą stabilne, rozrodcze grupy rodzinne. Ich liczebność stopniowo się odbudowuje, a obecność wilka jest dziś jednym z ważnych wskaźników dobrej kondycji lokalnych ekosystemów leśnych.
Wilk europejski (Canis lupus) jest zwierzęciem, które wbrew powszechnym wyobrażeniom rzadko działa impulsywnie. Jego codzienne funkcjonowanie opiera się na obserwacji i zapamiętywaniu – wilk zna swoje tereny bardzo dokładnie i porusza się nimi w sposób przemyślany, często korzystając z tych samych tras przez wiele lat. Krajobraz jest dla niego zapisem doświadczeń.
Wataha wilków stanowi grupę rodzinną, w której role wynikają z wieku, doświadczenia i charakteru. Starsze osobniki uczą młodsze, kiedy warto się wycofać, jak oceniać ryzyko i jak współpracować. Dzięki temu wilki polują rzadziej, niż się powszechnie uważa, a wiele potencjalnych pościgów kończy się rezygnacją jeszcze zanim dojdzie do ataku.
Obecność wilka wpływa na całe otoczenie, nawet wtedy, gdy pozostaje niewidoczny. Zwierzęta roślinożerne zmieniają swoje zachowanie, poruszają się ostrożniej i krócej przebywają w jednym miejscu, co pozwala roślinności na regenerację. W ten sposób wilk oddziałuje na las pośrednio i bez konfrontacji.
Wilki rzadko zbliżają się do ludzi i unikają kontaktu, jeśli tylko mają taką możliwość. Ich siłą jest raczej cierpliwość, zdolność uczenia się i dostosowywania do zmieniających się warunków. To właśnie te cechy sprawiły, że wilk przetrwał mimo wielowiekowej presji i nadal pełni ważną rolę w przyrodzie doliny Odry oraz rozległych terenów Europy.
*wizualizacja
Znikający wędrowiec
Ryś euroazjatycki (Lynx lynx)
Rysie należą do najrzadszych mieszkańców polskich lasów, dlatego zaskoczeniem jest fakt, że ich liczba w województwie zachodniopomorskim wyraźnie wzrosła w ostatnich latach.
To znak, że nadodrzańskie lasy stają się spokojniejsze i bogatsze w zwierzynę, a właśnie takie otoczenie ryś wybiera najchętniej.
Lubi on duże kompleksy leśne, gęste podszycie i miejsca, gdzie człowiek pojawia się rzadko, bo nie chce, żeby ktoś zakłócał jego własny rytm.
*Fot. H. Bobak
Spotkanie z rysiem zdarza się niezwykle rzadko. Porusza się on bowiem rozważnie, unika otwartych terenów i potrafi zniknąć między drzewami, zanim oko zdąży go zarejestrować.
Rysie łapy działają jak naturalne izolatory: są szerokie i skutecznie rozkładają ciężar ciała, dzięki czemu kot nie zapada się w śniegu, a gruba warstwa futra skutecznie chroni nawet przed siarczystym mrozem. To właśnie dlatego ryś może bez problemu polować zimą, gdy inne drapieżniki tracą energię szybciej niż on.
Piękny wzór plam na futrze rysia układa się w niepowtarzalne wzory, niczym indywidualny kod. Ułatwia on obserwatorom przyrody oraz naukowcom rozpoznawać poszczególne osobniki i je monitorować.
Uszy zakończone pędzelkami stanowią niepowtarzalną ozdobę dodając zwierzęciu dzikiej elegancji, a jednocześnie działają jak naturalne „anteny” wydłużające krawędź małżowiny usznej. Pomaga to kotu wychwytywanie fal dźwiękowych i ułatwia precyzyjne określenie kierunku, z którego dochodzi dźwięk.
Z tej umiejętności ryś bardzo często robi użytek, poluje bowiem samotnie, a doskonały słuch pozwala mu wykryć ofiarę, zanim sam zostanie zauważony. Jego niezwykła zdolność wychwytywania dźwięków umożliwia mu pozostawanie w ukryciu, a właśnie taka skrytość stanowi istotę tajemniczej natury rysia.
Znajduje on miejsce dla siebie tam, gdzie nie spotka ludzi, a gdy ci już się pojawią, uszanują dziką naturę lasu i jego własny porządek.
Dziękujemy współtwórcom Rezerwatu ! 💚
wkrótce dalsze materiały w rezerwacie... ⏳
