Pierwszy śnieg sprawia, że świat, otulony warstwą białego puchu wygląda, jakby ktoś wygładził ostre krawędzie w otoczeniu. Znajome miejsca nagle stają się jasne, świeże.

Najlepiej udokumentowane zjawiska bywają często najbardziej niedostrzegane - jak na ironię, właśnie dlatego tak łatwo je przeoczyć.

Pełnia zdarza się regularnie, a mimo to potrafi przykuć uwagę każdego, kto spojrzy w niebo w odpowiednim momencie.

      Są miejsca na Ziemi, gdzie człowiek wychodząc zimą z domu i nie ma żadnej wskazówki, czy minęła noc, czy dzień. Niebo nie daje tam żadnych podpowiedzi — całymi tygodniami wygląda, jakby świat utknął na osi czasu.W Utqiaġvik na Alasce, Qaanaaq na Grenlandii czy Resolute Bay w Kanadzie, najbardziej wysuniętych na północ zamieszkałych miejscach na świecie, położonych dokładnie w strefie nocy polarnej taki stan każdego roku staje się codziennością.Mieszkańcy przyjmują to spokojnie. ich rytm dnia przestaje wtedy zależeć od słońca. W wielu miejscowościach zimą wyłącza się część ulicznego oświetlenia, ponieważ śnieg zaczyna odbijać światło tak mocno, że widoczność jest zachowana w promieniu kilkuset metrów. Na niektórych ulicach ustawione są za to „stacje ciepła” — małe budki z nagrzewnicami, gdzie można ogrzać ręce po krótkim spacerze.

Umiejętność bycia w zgodzie z samym sobą to jedna z najtrudniejszych, a jednocześnie najbardziej potrzebnych kompetencji współczesnego człowieka. Z czasem łatwo ją jednak zatracić – rozprasza nas nadmiar bodźców, obowiązków, informacji i oczekiwań. Gdzieś pomiędzy tym wszystkim gubimy wewnętrzny głos, który mówi, czego naprawdę potrzebujemy, by czuć się dobrze.

Jesień rozgościła się na dobre. Starym zwyczajem zdmuchnęła liście z drzew,  przygasiła światło i przestawiła zegary.

Świat sztucznej inteligencji rozwija się jak opowieść, której nikt wcześniej nie napisał — pełen zachwytu, obietnic i nowych możliwości, o jakich jeszcze niedawno tylko marzyliśmy.Przywykliśmy do tego, że technika oferuje gotowe odpowiedzi i uważne milczenie — ale czy to naprawdę rozmowa, czy tylko jej cień?

Jesienią wielu z nas sięga po grabie, by szybko oczyścić ogród z kolorowych liści. Zagrabiony trawnik wygląda estetycznie, ale natura podpowiada coś innego – nie warto grabić wszystkich liści. Dlaczego? Bo pełnią one niezwykle ważną rolę w ogrodzie, sadzie czy na trawniku, szczególnie zimą.

Przez lata mijaliśmy je obojętnie – niewielkie drzewka i krzewy mirabelek rosnące przy drogach, pod murami albo obok garaży. Nie cieszyły się szczególnym zachwytem ludzi, traktowane bardziej jak dzika samosiejka niż coś wartościowego. A to ogromna niesprawiedliwość wobec tego wdzięcznego krzewu, który potrafi przetrwać tam, gdzie innym roślinom brakuje sił – w suszy, mrozie, na nieurodzajnej ziemi, wystawiony na wiatr i trudne warunki. Mirabelka nie tylko trwa, ale też daje schronienie i pokarm ptakom, owadom, a nawet nietoperzom.

Wielu z nas marzy o równym, zielonym trawniku, który wygląda jak z katalogu. Równo przycięta trawa kojarzy się z porządkiem, estetyką i dbałością o ogród.

Stres oksydacyjny — to wyrażenie zyskało ostatnio na popularności i często pojawia się w rozmowach o zdrowiu. Nie jest to jednak jedynie modny termin, lecz zjawisko mające realny wpływ na nasze życie.

Latem, gdy tygodniami nie pada deszcz, a temperatura wciąż rośnie, natura doświadcza prawdziwego kryzysu wodnego. Wysychają kałuże, strumienie, leśne oczka wodne – a wraz z nimi znika podstawowy zasób potrzebny do życia: woda. Dla dzikich zwierząt to nie tylko utrudnienie, ale często sprawa życia i śmierci.