Przedwiośnie ma w sobie coś niezwykłego. Dni stają się wyraźnie dłuższe, powietrze pachnie wilgotną ziemią, a w promieniach słońca daje się już wyczuć ciepło. Jednocześnie nocą temperatura potrafi jeszcze spaść poniżej zera, a rankiem trawniki pokrywa cienka warstwa szronu. Zima powoli ustępuje miejsca wiośnie, ale nie robi tego od razu – raczej krok po kroku, jakby obie pory roku przez chwilę żyły obok siebie.

Najpierw dociera głos. Dopiero po chwili wzrok odnajduje na niebie klucz - piękną i dynamiczną formację przylotu. Rytm nawoływań porządkuje podróż. Ruch skrzydeł jest pewny, skupiony, pozbawiony wahania.Myślisz sobie: Wracają! Z daleka, z wysokości, z tras, których wciąż nie potrafimy w pełni prześledzić. Migracja ptaków naprawdę zachwyca powtarzalnością, pewnością kierunku, czymś nadal nie do końca odczytanym, co roku rozgrywającym się nad naszymi głowami.

W dębowym, misternie rzeźbionym fotelu siedzi postać, która nie uczestniczy już w tym, co dzieje się wokół niej. Czerwony kostium, który zazwyczaj jest punktem centralnym zabawnego widowiska, układa się ciężko, jakby stracił swój sceniczny sens. Twarz błazna pozostaje skupiona, głęboko refleksyjna, niemal wycofana z zewnętrznego świata, a wzrok zdaje się uciekać od rzeczywistości. Zatrzymuje się gdzieś pomiędzy myślą a emocjami, które niesposób poukładać.

W mroźną noc nad Europą Środkową niebo nagle wypełnia się tańcem barwnych świateł. Narychmiadt sięgasz po smartfona, by uwiecznić ten niepowtarzalny moment.

Zdarza się, że komunikacja przybiera zupełnie inny wymiar, niż się spodziewamy. Nierzadko mówi się wtedy o agresji w autyzmie.

Akurat wróciliśmy z przerwy  i miała zacząć się matematyka, ale na szczęście do tego nie doszło. Pani podała tajemnicze ogłoszenie:

Pierwszy śnieg sprawia, że świat, otulony warstwą białego puchu wygląda, jakby ktoś wygładził ostre krawędzie w otoczeniu. Znajome miejsca nagle stają się jasne, świeże.

Najlepiej udokumentowane zjawiska bywają często najbardziej niedostrzegane - jak na ironię, właśnie dlatego tak łatwo je przeoczyć.

Pełnia zdarza się regularnie, a mimo to potrafi przykuć uwagę każdego, kto spojrzy w niebo w odpowiednim momencie.

      Są miejsca na Ziemi, gdzie człowiek wychodząc zimą z domu i nie ma żadnej wskazówki, czy minęła noc, czy dzień. Niebo nie daje tam żadnych podpowiedzi — całymi tygodniami wygląda, jakby świat utknął na osi czasu.

Umiejętność bycia w zgodzie z samym sobą to jedna z najtrudniejszych, a jednocześnie najbardziej potrzebnych kompetencji współczesnego człowieka. Z czasem łatwo ją jednak zatracić – rozprasza nas nadmiar bodźców, obowiązków, informacji i oczekiwań. Gdzieś pomiędzy tym wszystkim gubimy wewnętrzny głos, który mówi, czego naprawdę potrzebujemy, by czuć się dobrze.

Jesień rozgościła się na dobre. Starym zwyczajem zdmuchnęła liście z drzew,  przygasiła światło i przestawiła zegary.