Wirtualna Świetlica Camelyi

Karty pracy do pobrania

Dla rodziców, opiekunów
i nauczycieli

Cześć! 🎉 Super, że tu jesteś – w naszej wirtualnej świetlicy czeka na Ciebie mnóstwo ciekawych i wesołych rzeczy do odkrycia. Sandy i jej lisek Rudi już nie mogą się doczekać, żeby spędzić z Tobą czas i pokazać Ci wszystkie niespodzianki! 🦊✨

⛄⛄⛄⛄⛄

Sandy i Rudi biorą udział w konkursie

Sandy:

On wygląda w śniegu tak śmiesznie!

Teraz go zaskoczę!

Rudi:

Czuję pod śniegiem zapach jakiegoś zimującego zwierzątka.

Zaraz tam zanurkuję!

Zdania Rudiego i Sandy ukryły się w zimowej opowieści:

Zagadka spod śniegu

Akurat wróciliśmy z przerwy i miała zacząć się matematyka, ale na szczęście do tego nie doszło. Pani podała tajemnicze ogłoszenie:

— Uwaga dzieci! Dzisiaj odbędzie się Operacja Podśniegowa! Kto odkryje, co pachnie pod śniegiem, otrzyma na stołówce zapas pizzy na 7 dni.

Wszyscy zamarli (łącznie z tymi, którzy udawali, że im nie zależy na pizzy. Gdy już staliśmy na szkolnym boisku, a klasa była pochłonięta poszukiwaniem, co w śniegu piszczy, ogarnęło mnie dziwne uczucie. — Czuję pod śniegiem zapach jakiegoś zimującego zwierzątka.- zawołałem.

Wszyscy zaczęli zgadywać:

— Kret!

— Mysz!

— Kanapka z jesieni!

Wtedy ja odparłem całkiem poważnie:

— Może to chomik, a może gronostaj.

Niektórzy nawet nie wiedzieli, że takie zwierzątko jak gronostaj w ogóle istnieje, więc patrzyli na mnie, jakbym cytował z encyklopedii. Żeby nie stracić odwagi, zawołałem:
— Zaraz tam zanurkuję!

I zanurkowałem — prosto w zaspę przy szkolnym płocie. Z zaspy wyskoczył on. Cały biały, drżący i wyglądający jak… miniaturowa tchórzofretka w białym płaszczyku.
— On wygląda w śniegu tak śmiesznie! — wyrwało mi się, choć starałem się być poważnym badaczem.

Wtedy nagle Sandy wpadła jak huragan.
— Teraz go zaskoczę! — zawołała podekscytowana i obrzuciła mnie gradem śniegowych kul.

Gronostaj (bo już wtedy wiedzieliśmy, że to on), nie spodziewając się tego śniegowego szturmu, wolał udać się w bezpieczniejsze miejsce. Uciekł bezszelestnie w kierunku zarośli, zostawiając mi na pamiątkę maleńkie ślady łapek w śniegu.

— O nie! Sandy! Jesteś niemożliwa! Właśnie Straciłem gronostaja i tygodniowy zapas pizzy! — jęknąłem otrzepując się ze śniegu.

— Operacja trwa dalej. Nie poddawaj się. — odparła Sandy z uśmiechem.

Od tego dnia w naszej klasie nikt już nie wątpi w to, że gronostaje istnieją.